Het ontstaan van de Modelspoorvereniging De Drijfstang.

Een Modelspoorvereniging ontstaat niet uit het niets. Zo hebben er eind jaren tachtig in Nunspeet zich een aantal mensen verzameld om een Modelspoorvereniging op te richten om gezamenlijk een hobby uitvoeren. Dit heeft natuurlijk verschrikkelijk veel leuke kanten. Elk begin is moeilijk, zo ook bij onze vereniging waarbij, zeker in de beginfase, het behoorlijk rommelde.  Onze voormalige voorzitter, Rene Leussink verteld het verhaal zoals hij de vereniging heeft meegemaakt vanaf het eerste uur tot zijn aftreden in 2008.

Een goed begin is het halve werk.

Op 2 februari 1988 staken enkele spoorliefhebbers onder leiding van Wim Bonhof de koppen bij elkaar om een modelspoorvereniging op te richten. In het cafe restaurant de Roskam werd een bijeenkomst gehouden om te zien of er in Nunspeet belangstelling bestond voor zoiets. Zeker 60 personen waren aanwezig, de een nog enthousiaster dan de ander. Er werd een bestuur gevormden na veel gepraat werd de doelstelling van de bijeenkomst uitgelegd en afgesproken wanneer we definitief weer bij elkaar zouden komen. Bij de daarop volgende bijeenkomsten was al te merken dat het niet al te goed boterde tussen de verschillende bestuursleden onderling. Iedereen wilde meer te zeggen hebben dan de ander. Het slot van het liedje was dat alles als een kaartenhuis in elkaar stortte en van de goede voornemens om een vereniging op te richten kwam niets terecht.

Enkele overgebleven "leden" vonden dit toch wel erg, want ze hadden er nog steeds zin in om iets te gaan doen met modeltreinen. Zo gezegd zo gedaan, deze lieden staken de koppen weer bij elkaar. Medio 1990 konden wij bij Jan Mouw in het bakhuis terecht. Met een klein aantal leden begonnen wij. Weblaakten van enthousiasme en hadden meteen al vele ideeën. Maar ja, zonderleiding doe je natuurlijk niets dus moest er een bestuur komen dat toch de leiding zou moeten geven aan deze jonge vereniging. Een naam was snel gevonden "Modelspoorvereniging de Drijfstang" en het bestuur, dat wezen wij gewoon aan. Jij wordt voorzitter en jij penningmeester en jij secretaris enzovoorts.
In het bakhuis hebben wij toen onze eerste vaste baan gebouwd (schaal H0). Het was gebouwd in een L-vorm van 3,5 bij 2,5 meter. We werden steeds enthousiaster en spraken af om ook eens het publiek iets van ons werk te laten zien. Dat was niet eenvoudig, we konden de vaste baan niet verplaatsen. Inmiddels was er een vriendschap ontstaan met de modelspoorvereniging uit Alkmaar en die wilde ons wel een keer komen helpen met een demo. Wij hebben toen met hun hulp en hun modulebakken een show gegeven in de winkel van Jan Mouw. Het was een groot succes. Het publiek vond het prachtig zodat we het nog 2x hebben herhaald. Hierdoor aangestoken kwam bij ons het plan op om zelf ook modulebakken te gaan maken zodat we mettertijd zelf een demonstratie konden geven.

Zo gezegd zo gedaan in het schuurtje werd gezaagd en getimmerd dat de stukken er vanaf vlogen. En je begrijpt stof, stof en nog eens stof maar een kniesoor die daarop lette. Het was soms koud in het schuurtje maar van hard werken werden we weer warm. Toen we aantal bakken gereed hadden werd een railplan gemaakt. Maar wat doe je als vereniging (dat waren we inmiddels via de notaris en de Kamer van Koophandel) met al die modulebakken? We kwamen op het idee om deze te verkopen aan het inmiddels toenemende aantal leden. Die konden dan zelf de bakken inrichten met die restrictie dat ze eigen-dom bleven van de leden maar dat ze ter beschikking moesten worden gesteld aan de vereniging. Hierdoor voorkwamen wij dat als wij ergens een demo moesten geven de bakken bij de leden thuis moesten ophalen. Maar ja je begrijpt wel dat door deze bedrijvigheid het bakhuis toch te klein werd en na 2 jaar wilden we eigenlijk een groter onderkomen. Jan mouw ging zijn fietsenzaak uitbreiden en had daarvoor zijn bakhuis weer nodig. Door veel te praten en te vragen slaagde het bestuur er in de zolderverdieping te huren van het Boschhuis in Nunspeet.

We groeien en groeien.

In 1992 was het dan zover we gingen we verhuizen. Met al ons materiaal dat al een aardige omvang begon te krijgen 6 trappen op maar goed we zaten hoog, droog en warm. Maar voordat je er echt een clubhuis van kon maken moest er en hoop gebeuren. Het dakbeschot werd bekleed met platen piepschuim en netjes behangen,de hanebalken geverfd, keurig vonden wij het. Todat de directie en de brandweer kwamen kijken, die vonden het wel netjes maar alles moest eraf, omdat piepschuim brandgevaarlijk was. Maar goed, tegenslagen zijn er om overwonnen te worden.

We waren inmiddels daar ook met een vaste baan begonnen en de leden konden er prachtig aan hun eigen modulebakken werken. En toen kwam er voor ons toch ook de tijd dat we de inwoners van de gemeente eens konden laten zienwat we eigenlijk met elkaar gemaakt hadden. Na eerst nog een keer in de winkel van Jan Mouw te hebben gedemonstreerd durfden wij het aan om een grotere opzet te maken. We gingen een demo geven in het Dorpshuis samen met Alkmaar en enkele handelaren. De vereniging heeft daar enkele prachtige showdagen kunnen houden. Het ging zelfs zo goed dat we verder konden zonder Alkmaar.Maar ja, je wilt meer, de stoute schoen aangetrokken en zo werd er afgereisd naar ’s Hertogenbosch (Rail92), Utrecht (Europspoor), Zwolle, Harderwijk etc. Het was fantastisch en vreselijk gezellig en prachtig, al die verenigingen te zien met hun werk. Maar dan kom je terug van deze evenementen moe maar voldaan en dan wachten er nog 6 trappen. Op het laatst werden die modulebakken dan wel zwaar hoor. Maar ondanks alles bleef ook het aantal leden groeien.

Maar na 2 jaar kwamen er weer donderwolken. We moesten het Boschhuis verlaten vanwege de andere bestemming die het gebouw kreeg. Goede raad was duur, daar zaten we weer met al ons materiaal wat moesten we nu, want waar vind zo snel iets anders? Hier en daar gevraagd naar ruimte in huizen of garagebedrijven, naar grote zolders of zoiets dergelijks maar dat werd niets. Totdat we door bemiddeling van de gemeente Nunspeet een oud schoollokaal konden huren dat nog wel aardig gaaf was. Het stond naast de vroegere Ichtusschool ( nu de Morgenster) en was nog in gebruik bij de politie maar die ging eruit. Het stond aan de Bloemhofweg 99. Dat was natuurlijk geweldig! Er moest wel veel aan het pand gebeuren en natuurlijk allemaal voor eigen rekening. Maar ook hier werden wij geholpen: door de leden en met steun van onze sponsors konden wij in 1994 onze intrek nemen in ons eigen clubgebouw. Hier geen trappen meer op maar alles gelijkvloers. De module bakken konden aan elkaar ge-koppeld blijven staan we hoefden er niet meer mee te slepen.

Heerlijk een eigen gebouw en in het vervolg konden wij nu in ons eigen clubgebouw ook de showdagen organiseren. Maar ja, je begrijpt wel, door dit alles wordt je steeds enthousiaster en wil je meer maken en nog mooier en groter. Dus maar weer de stoute schoenen aangetrokken en gaan praten met de gemeente, tekeningen maken, ver-gunningen aanvragen etc. Aan het slot van het liedje konden wij van een te slopen schoolgebouw aan de Schoolweg in Nunspeet delen overnemen en plaatsen aan ons bestaande clubgebouw. Ik praat daar nu wel zo makkelijk over maar het was een hele klus. Want op de plaats waar dat nieuwe deel zou komen stond een oude container die wij gebruikten als opslagruimte en die moest natuurlijk eerst verplaatst worden. Met een grote kraan werd hij over het bestaande clubgebouw gehesen. Het was spannend, iedereen stond te kijken en het was heel veel werk. Maar alles lukte en we waren heel tevreden. Van het te slopen zusterhuis in Harderwijk kochten wij enkele zijpanelen en daar werd onze kantine van gemaakt. Zo bleef de vereniging door de jaren heen maaruitbreiden.

De vereniging wordt volwassen.

Na jaren, het was inmiddels 2004 geworden had de vereniging al 2 verschillende banen, de H0- en N-baan. De jongens van de N-baan zaten nog steeds in die oude container. Het ging maar in de winter was dat ding niet warm te krijgen. Dat was vervelend voor de leden, die trokken maar een extra trui aan. Maar het materieel had er enorm van te lijden dus wat doe je als bestuur? Je steekt de koppen bij elkaar en begint weer te rekenen en te denken hoe komen wij aan geld? Na veel lobbyen kregen wij weer wat in ons potje. En het begon opnieuw, vergunningen aanvragen, tekenen etc En dan maar wachten maar vooral zelf zoeken. Plotseling kwam er een geweldige mededeling van de gemeente: we mochten (voor niks!) een van de noodlokalen hebben die aan de Pr. Beatrixlaan stonden. Daar gaat het hart van een modelbouwer sneller van kloppen, dat zou iets fantastisch zijn! Dus gingen we met een deskundige van Bouw- en Woningtoezicht kijken en die wees een lokaal aan dat volgens hem uitstekend paste.

Weer werk aan de winkel, met een aantal leden, bijna altijd dezelfde, maar goed dat hoort zo denk ik. Alles werd binnenin gesloopt en netjes klaargelegd zodat de sloper het zo kon meenemen. Het gebouw bestond uit 5 segmenten die een voor een konden worden opgepakt en naar ons toe gebracht konden worden. Bij ons huidige gebouw werd alles in gereedheid gebracht voor de ontvangst van het nieuwe gebouw, uitgraven, fundering leggen etc. Toen kwam de grote dag, enkele leden zouden aan de Bloemhofweg helpen met het plaatsen en 2 bestuursleden zouden bij het te slopen gebouw gaan kijken. We zouden van de sloper een seintje krijgen als hij begon. Toen de sloper kwam verzocht hij ondergetekende en de penningmeester. Daar aangekomen zagen we dat hij de segmenten al had losgekoppeld en bij het optillen van het eerste deel was dat al helemaal in elkaar gezakt. Het was zo rot als een appel. De gemeente erbij gehaald en hun zeiden: ja dat wisten wij ook niet. Daar zatenwe dan met de gebakken peren! Gauw nog even gekeken of het andere gebouw nog iets was want dan konden er daar delen vanaf gehaald worden. Maar nee, ook rot en opgevreten door boktor.

Na overleg gepleegd te hebben hebben wij besloten de zaak af te blazen en alles terug te geven aan de gemeente. Maar ja wat moet je op zo’n korte termijn? De oude container was inmiddels gesloopt want we kregen toch iets anders! De N-ers keken beteuterd; die hadden nu geen onderkomen meer, maar jullie weten inmiddels hoe het bestuur is, weg gaan niet bij de pakken neerzitten. Dus weer was ondergetekende en de penningmeester op zoek naar iets anders. Na stad en land te hebben afgereisd vonden wij bij 2 bedrijven in Zwolle delen van units die wij wel konden gebruiken, en samen zouden die delen een prachtig gebouw opleveren. Maar zoals met de meeste dingen draaide het hier ook om geld. Dus maar weer schooien om financiële steun en ook dat lukte. Toen alles was geregeld het geld, het vervoer en de plaatsing moest er nog iets worden de aangepast, de fundering. De fundering was te groot voor het nieuwe gebouw, het was aangelegd voor het gratis schoollokaal dat we zouden krijgen maar het nieuwe gebouw was kleiner. Maar alles is met vereende krachten goed gekomen en we hebben nu een schitterend clubgebouw dat absoluut gezien mag worden en waar menig ander vereniging jaloers op is!

Een geweldig onderkomen voor zowel de H0- als de N-ers, een leuke kantine en iedereen is zijn en nu ook haar nopjes. We hopen in ons prachtige gebouw nog vele shows te kunnen geven.

Rene Leussink Voorzitter 1988- 2008